Zapraszamy do przeglądnięcia wszystkich zdjęć związanych z historią naszej szkoły. Być może na fotografiach zostaną rozpoznane twarze znajdują dziadków, babć oraz rodziców naszych uczniów.  😀

Historia szkolnictwa w Majdanie Zbydniowskim – Wólce Turebskiej.

    Jest wiele miejscowości w Polsce o nazwie Majdan i Wólka, jednak te w których mieszkamy i pracujemy są jedyne, niepowtarzalne.
    Majdan Zbydniowski i Wólka Turebska leżą w widłach Wisły i Sanu, w jednym z najcieplejszych regionów naszego kraju, gdzie ukształtowała się kultura ludowa Lasowiaków.
Historia obydwu miejscowości jest piękną księgą w której opisano bohaterstwo, tradycję, kulturę i walkę jej mieszkańców o jestestwo tej ziemi.
    W historię tych miejscowości wpisana jest szkoła – szkoła dwóch społeczności.
Początki szkolnictwa na tym terenie sięgają końca XIX wieku. Dzieje te można podzielić na trzy etapy: powstanie i działalność szkoły: 1) w Wólce Turebskiej, 2) w Majdanie Zbydniowskim oraz 3) wspólnej.

Szkoła w Wólce Turebskiej.

     W miejscowości Wólka Turebska do roku 1885 była szkoła zimowa, dzieci uczyły się od 1 listopada do połowy kwietnia. W 1885 roku wybudowano wspólnie z Majdanem Zbydniowskim murowany budynek na szkołę która już była szkołą etatową. Budynek uległ szybkiemu zniszczeniu po przeszło 20-tu latach nie nadawał się do użytku, prawdopodobnie słabe fundamenty jeszcze były podtapiane przez wylewy Sanu (wielka powódź w 1888 roku).
    Michał Szwajka w piśmie z 1914 roku do hrabiego Tarnowskiego prosząc o wsparcie finansowe na budowę nowej szkoły wspomina, że budynek grozi zawaleniem. Plany na nowy budynek szkoły były zrobione w 1910 roku, gdzie miał się mieścić nowy budynek, dziś nie wiadomo. Nowego budynku nie wybudowano, w czasie działań I wojny budynek szkoły został zniszczony. Na szkołę wynajęto pomieszczenie w prywatnym budynku rodziny Leonarda Gąsiorowskiego.
     Po wojnie wioska dostała odszkodowanie za niewielki budynek drewniany który stał pośrodku wsi, służył on jako noclegownia dla wędrownych żebraków. Postanowiono wybudować Dom Ludowy za te odszkodowania jak i przy pomocy środków własnych, wielce pomógł Książę Jerzy Lubomirski z Charzewic.

    Odrodzona Polska propagowała budowę Domów Ludowych miały one po odzyskaniu niepodległości chronić i rozwijać kulturę. Budynek Domu Ludowego wybudowano w roku 1920 i umieszczono w tym budynku potem szkołę jedno klasową czterooddziałową. Budynek ten istnieje do dziś, jest tam cztery pomieszczenia, w największym pokoju uczyły się dzieci od pierwszej klasy do czwartej, dzieci chodziły do szkoły na zmianę: „do południa” starsze trzecia i czwarta klasa, „po południu” druga i pierwsza klasa.
     W okresie miedzy wojennym dzieci do szkoły uczęszczały przez sześć lat, z tym że do pierwszej jak i do drugiej chodziły po dwa lata, w pewnym okresie było odwrotnie trzecia i czwarta klasa chodziła po dwa lata. W dwóch pomieszczeniach mieszkał nauczyciel z rodziną . Do szkoły należało w niewielkiej odległości około 1 hektara ziemi uprawnej z której korzystał nauczyciel, potem te grunty zamieniono za działkę pod budowę wspólnej szkoły z Majdanem Zbydniowskim.

     Na dalsze kształcenie w okresie międzywojennym dzieci uczęszczały (nieliczne) do Turbi. Po II wojnie – na Majdan Zbydniowski do 5,6 i 7 klasy.

Szkoła w Majdanie Zbydniowskim.

     Analizując dokumenty pozostałe z tamtych czasów wynika, że pierwsza szkoła w Majdanie Zbydniowskim rozpoczęła swoją działalność w 1893r. Była to szkoła zimowa, gdzie pierwszym nauczycielem był Walenty Bródka. Od 1 września 1905r. szkoła rozpoczęła swoją działalność w drewnianym budynku kupionym od marszałka powiatu, gdzie wcześniej mieściła się C.K. żandarmeria.
     Tu pierwszym nauczycielem był pan Teofil Geneja, którego zasługi dla rozwoju szkoły były ogromne. Po nim obowiązki nauczyciela przejęła pani Zofia Kuryłłówna – Cieślowa, następnie pani Katarzyna Pencowa, zaś po niej pani Maria Kirszykówna. Od 1930 roku do wybuchu wojny nauczycielem był pan Adam Pawłowski.
Tenże Adam Pawłowski działając w porozumieniu z Radą Szkolną Miejscową w 1934r. podjęli decyzję o komasacji szkół z Majdanu Zbydniowskiego i Wólki Turebskiej.

Wspólna szkoła.

     W sierpniu 1937r. narodził się pomysł budowy nowej szkoły dla dwóch miejscowości. Inicjatywę tę bardzo popierał inspektor Jan Płatos, który we wrześniu 1937r. przybył na rozmowy z mieszkańcami Majdanu i Wólki dotyczącymi budowy nowej szkoły. W tym samym roku powstał Komitet Budowy Szkoły. Działania te przerwała II wojna światowa. W czasach powojennych pierwszym kierownikiem był pan Jan Szydłowski. Od 1964r. jego obowiązki przejął pan Tadeusz Główka. Pan Tadeusz Główka, Pan Tadeusz Zieliński z Majdanu Zbydniowskiego i pan Piotr Latawiec z Wólki Turebskiej to osoby najbardziej zaangażowane w budowę wspólnej szkoły.
     Cała historia zaczęła się pod koniec lat pięćdziesiątych zeszłego stulecia, kiedy szkoła w Majdanie działała w fatalnych warunkach lokalowych i kiedy jego społeczność zaczęła czynić starania o budowę nowoczesnego gmachu. Wówczas wszyscy byli zgodni:do komitetu budowy weszli mieszkańcy obydwu wsi, zgodnie też wykupili działki na pograniczu Majdanu i Wólki z przeznaczeniem na przyszłą szkołę. Niestety, choć komitet ukonstytuował się już w 1963r., a 26 lutego 1968r. Kuratorium Okręgu Szkolnego Rzeszowskiego w Rzeszowie wydało orzeczenie o organizacji szkoły podstawowej o 6 nauczycielach i najwyższej klasie ósmej, do obwodu której włączono w całości Majdan Zbydniowski i Wólkę Turebską, w miejscowości Majdan Zbydniowski powiat tarnobrzeski, na parceli położonej przy drodze wiejskiej Majdan Zbydniowski – Wólka Turebska, aż do 1970r. nic na placu się nie działo. Pomogła dopiero protekcja: w 1970r. delegacja obydwu wsi pojechała do szefa wojewódzkiej instancji partyjnej w Rzeszowie Władysława Kruczka. Argumenty, jakie przedstawiono, przekonały wpływowego I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR, bo kazał natychmiast wpisać wymarzoną przez nich inwestycję do planu.

     Niestety: na przeszkodzie stanął typowy dla socjalizmu brak mocy przerobowych przedsiębiorstw budowlanych. Na szczęście i to udało się obejść – wymyślono, że inwestycję trzeba włączyć do akcji „Uczniowie – uczniom”. Polegała na tym, że do pracy angażowano – zaliczających w ten sposób praktyki zawodowe – uczniów Technikum Budowlanego w Stalowej Woli. Całość budowy realizowało Niżańskie Przedsiębiorstwo Budowlane. To się udało, jednak ze względu na permanentny brak funduszów i materiałów zrealizowano plan minimum: w 1972r. powstała – zgodna z planami typowej „tysiąclatki” – szkoła z sześcioma salami lekcyjnymi i dwoma mieszkaniami dla nauczycieli. Na salę gimnastyczną, pracownię techniczną, szatnię, zaplecze gospodarcze już nie wystarczyło.
     Jednak nadszedł długo oczekiwany i wymarzony przez wielu dzień – 1 września 1972r. kiedy po raz pierwszy w murach szkoły zabrzmiał dzwonek, kiedy uczniowie zasiedli w pięknych salach lekcyjnych do nowych ław, szczęśliwi i dumni, że mają swoją szkołę.
     Zarządzeniem Kuratora Okręgu Szkolnego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 1972r. Nr KOS VII – 019/32/72 szkole nadano imię „II Armii Wojska Polskiego”, które weszło w życie dnia 1 września 1972r.
Pełna nazwa szkoły brzmiała „ Szkoła Podstawowa w Majdanie Zbydniowskim – Wólce Turebskiej” i w związku z tym zaczęły się problemy. Wiadomym było, że szkoła powstała na gruntach Wólki Turebskiej, zaś zaraz za płotem zaczyna się Majdan Zbydniowski. Ze względu na wyższy stopień organizacyjny podstawówki w Majdanie – gdzie było 8 klas, zaś w Wólce tylko 4 – przypisano ją do tej pierwszej wsi, która została więc sukcesorką „ważniejszej” szkoły.
     Tablica z nazwą szkoły była kością niezgody między mieszkańcami obydwu sołectw.
Ostatecznie problem został rozwiązany decyzją Kuratorium Okręgu Szkolnego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 1975r. w którym czytamy: „ Należy wykonać i zawiesić tablicę szkolną z pełną nazwą szkoły: Szkoła Podstawowa w Majdanie Zbydniowskim – Wólce Turebskiej”
     Historia wspólnej szkoły trwa prawie czterdzieści lat. W tym czasie wykształciło się, najpierw w ośmioklasowej, a obecnie w sześcioklasowej szkole podstawowej, kilkaset osób. Tu zdobywali wiedzę i uczyli się patriotyzmu.
W dzieje tej placówki wpisali się Dyrektorzy, Nauczyciele, Pracownicy Obsługi, Uczniowie i Rodzice,a także Przyjaciele szkoły. Dla wszystkich dobro szkoły było, jest i będzie celem najwyższym.